… we’ve got him!
Al een paar keer geprobeerd, zowel met een staafmixer die voorzien was van een garde als met de hand (tip: niet doen!) maar lukken deed het nooit: zelf mayonaise maken.
Wat ik precies verkeerd deed: geen flauw idee.
Mevrouw Coquinaria beweert echter bij hoog en bij laag dat het moet kunnen, mayonaise maken met een staafmixer. Nog maar eens proberen, dan. In het hakmolentje van onze nieuwste staafmixer (nummer drie alweer – bij mij houden die dingen het hooguit een jaar vol) een rauw ei gegooid, wat wijnazijn, een theelepeltje mosterd (dat schijnt in de klassieke mayonaise niet thuis te horen, trouwens) en wat zout. Vervolgens een druppeltje olie erbij (geen olijfolie, dat schijnt ranzig smakende mayonaise op te leveren), malen, weer wat olie erbij, malen, enzovoort enzovoort. Na een minuut of tien (geloof ik, het duurde in ieder geval vrij lang) ontstond er zowaar iets dat op mayonaise leek. Wel smaakte het spul wat zuur (niet teveel azijn bijdoen, dus) en was het nogal vloeibaar, maar een stuk beter dan de resultaten van eerdere pogingen.
Mevrouw Coquinaria schrijft voor, en er zijn er meer, dat je in een keukenmachine het hele ei moet gebruiken in plaats van alleen de eierdooier (wat je zou doen als je met de hand zou kloppen) omdat de mayonaise anders te stijf wordt. Om te beginnen was de mayonaise die ik met het hele ei gemaakt had echter tamelijk vloeibaar en verder ben ik nogal eigenwijs. Ik probeerde het dus nogmaals, maar nu met een eierdooier alleen. Ook dat ging uitstekend. De mayonaise werd dik en stevig, precies zoals ik ‘m wilde hebben. Gauw een teentje knoflook erdoorheen vermalen (eigenlijk moet dat voordat de olie erbij gaat maar ik wilde mijn eerste poging niet laten mislukken door onoordeelkundig extra’s toe te voegen) en er iets aioli-achtigs mee gemaakt om stukjes geroosterd brood in te dippen.
Het schap met fabrieksmayonaise in de Coop lopen wij voortaan zonder pardon voorbij.