Het leek zo’n goed idee: je blancheert wat prei (volgens meneer Rommelhok, die erom bekend staat groenten met enige regelmaat vrijwel rauw te serveren, betekent “blancheren” “één of twee minuten onderdompelen in kokend water”), je gooit er wat peper en zout bij en je maalt het tot moes. En omdat moes niet zo prettig oogt, doe je er wat stijfsel bij. Omdat er geen tapioca-stijfsel voorhanden was, werd dat een theelepel maizena.
Smérig!
De inderdaad heldergroene pasta bleek onvoorstelbaar bitter te zijn. Zonder pardon verdween hij daarom in de vuilnisbak in de keuken tegenover het rommelhok (zie foto). Dan maar een dag geen groente.
De vraag is echter hoe het mogelijk is dat (wellicht wat kort gekookte) prei met maizena, peper en zout zo bitter heeft kunnen zijn als, zeg, een bedorven amandel. Harold McGee noch het internet biedt hierover duidelijkheid. Heeft één van u misschien een idee?