Bij wijze van grof geschut besloot hij daarom een bord roergebakken worteltjestaart in stelling te brengen.

Roergebakken worteltjestaart, oftewel “stir fried carrot cake”, is een gerecht afkomstig uit de culinaire smeltkroes Singapore dat alle goede eigenschappen van melkchocolade, roomijs en hamburgers met friet in zich verenigt en daarom door kenners als ’s werelds beste troostvoedsel wordt beschouwd. Het bestaat uit stukken gummi-achtige koek gemaakt van rijstmeel en daikon (de taart) die worden geroerbakt in een sausje van ei, chilisaus en vissaus. Zijn naam dankt het aan een vertaalfout die het Chinese woord voor “daikon” omzette naar het engelse “carrot” (wortel).

• 200 gram rijstmeel
• 200 ml. water
• 200 gram geraspte daikon (vervang door rammenas of, als dat ook niet lukt, door 100g geraspte winterpeen en 100g geraspte radijs)
• 3 eieren
• 1 eetlepel fijngehakte knoflook
• 1 eetlepel chilisaus (”loempiasaus”)
• 3 eetlepels vissaus
• eventueel een bosje lenteui, fijngesneden

Meng het water met het meel en de geraspte daikon (of rammenas of radijs en winterpeen) en giet het in een magnetronbestendige schaal tot een diepte van ongeveer een centimeter. Dek de schaal af met magnetronfolie en zet ‘m in de magnetron. Vijf minuten op de hoogste stand zou voldoende moeten zijn. Als het mengsel niet langer vloeibaar is maar eruitziet als een soort wit rubber, is het klaar.

(In Singapore bereidt men de taart overigens niet in de magnetron maar in een stoompan. Een half uur stomen is dan het devies).

Laat de taart afkoelen en snijd hem in stukken van ongeveer drie centimeter bij drie centimeter.

Kluts ondertussen de drie eieren doorelkaar.

Laat olie heet worden in een wok en bak de stukken taart totdat ze een stevig korstje hebben. Schuif de stukken taart vervolgens aan de kant en gooi de knoflook, de chilisaus, de vissaus en de geklutste eieren in de wok en probeer de stukken taart met het mengsel te bedekken. Dat is meneer Rommelhok nog nooit gelukt.

Als al het ei gestold is, schep je de boel op een bord. Wie zich schuldig voelt over de consumptie van zoveel zetmeel en vet, gooit er schijnheilig wat stukjes lenteui bij.

Dien op en constateer dat de echtgenote, na er met een vies gezicht in te hebben geprikt om te kijken of het echt geen kwaad kan wat haar nu weer wordt voorgezet, je meteen bij de eerste hap beloont met de stralende glimlach die laat weten dat het dreigende einde van je huwelijk wederom is afgewend.

Die keuken kenmerkt zich, aldus wikipedia door veelvuldig gebruik van rauwe groente, waarbij onder “groente” alles wordt verstaan dat een plantaardige oorsprong heeft, een afkeer van de bij kleine kinderen zo geliefde smaakcombinatie zoet en zuur en een uitgesproken voorkeur voor de in de rest van de wereld om begrijpelijke redenen minder geliefde smaak bitter.

Deze kenmerken komen het beste tot hun recht in één van de nationale gerechten van Laos, te weten de groentesalade Larb. Dit gerecht bestaat uit enorme hoeveelheden fijngesneden rauw groenvoer (waaronder nogal wat spul dat wij in de keuken tegenover het rommelhok normaalgesproken beschouwen als “kruiden”) aangevuld met dierlijke eiwitten als je ze kunt betalen (wat in het straatarme Laos vast niet altijd het geval zal zijn).

Op internet kwam meneer Rommelhok een redelijk authentiek ogend receptje tegen. Hij schreef de ingrediëntenlijst over en toog daarmee naar één van de drie Vietnamese toko’s die de binnenstad van Nijmegen rijk is. Daar wees men hem zeer behulpzaam de weg naar verse galangal-wortel (laos), naar de Thaise munt en naar het Vietnamese basilicum-achtige kruid dat “Rau Rahm” heet en kwam men zelfs, toen meneer Rommelhok de nieuwsgierig geworden verkoper uitlegde waar hij dat allemaal voor nodig had, aanzetten met een zakje kant-en-klare Larb-kruiden maar dat was dus niet de bedoeling.

Eenmaal thuisgekomen vermaalde hij een stuk kipfilet tot pulp en bakte hij die in een koekepan zonder olie rul. Vervolgens raspte en sneed hij samen met mevrouw Rommelhok (in een goed huwelijk doe je af en toe voor de gezelligheid iets met zijn twee) de volgende plantaardige ingrediënten fijn:

• 250ml koriander
• 4 bosuien
• 125ml munt
• 6 kaffir-blaadjes
• 6 kleine pepertjes
• 125 ml rau rahm (bij ontbreken van een Vietnamese toko vervangen door basilicum)
• 5 centimeter galangal-wortel (eventueel te vervangen door laospoeder)
• 2 stukken citroengras

Gooi de fijngesneden groente bij de rulgebakken kip en giet er twee theelepels vissaus en het sap van een grote limoen overheen**. Hussel de boel doorelkaar en dien op met wat gestoomde kleefrijst.

En ontdek dat een gerecht met zoveel kruiden erin inderdaad een behoorlijk bittere en wrange hap is*. En dat je van zo’n sterk smakende salade na twee of drie happen eigenlijk wel genoeg hebt. Wat overigens mevrouw Rommelhok niet belette er maar liefst vier te proberen weg te krijgen, omdat ze zich voor meneer Rommelhok niet wilde laten kennen. Meneer Rommelhok, die op zijn beurt zijn op zich terechte reputatie van nergens van bevreesde culinair avonturier wilde beschermen, propte er zelfs maar liefst een stuk of zes naar binnen.

Nadat ze zich op die dappere manier hadden opengesteld voor de exotische culinaire cultuur van een vreemd, ver land, was er nog zeker een halve bak salade over. Meneer en mevrouw Rommelhok keken elkaar even aan en grepen toen, zoals dat in een goed huwelijk gaat, tegelijkertijd naar de slabak om hem leeg te kieperen in de prullenbak.

De volgende dag aten ze speklapjes.

* Vooral als je er, zoals meneer Rommelhok had gedaan, te weinig kip in stopt. De kip neutraliseert de sterke smaak nogal. Toen meneer Rommelhok het gerecht twee weken later nog een keer maakte maar dan met de juiste hoeveelheid kip, was het een stuk beter te eten.

** De liefhebber vult dit mengsel aan met bruine rijstpoeder, te weten ongekookte rijst die je in een koekepan zonder olie in een half uur op laag vuur door en door bruin bakt en vervolgens fijnmaalt in een keukenmachine.

Daar had meneer Rommelhok namelijk zeebaars, zeekraal en tomaten in huis gehaald om daaruit een maaltijd samen te stellen. De zeebaars ging, dat was evident, na een kort avontuur in een braadpan om ‘m een krokant korstje te geven, zachtjes nagaren in de oven, de zeekraal mocht, dat was eveneens evident, samen met de tomaten voor salade spelen maar wat voor koolhydraten daar dan bij te serveren, welnu, dat was wat minder evident.

Uiteindelijk besloot meneer Rommelhok de maaltijd aan te vullen met risotto (rijstepap op Italiaanse wijze). Normaal gesproken maak je dat door rijst van een speciale soort (op het pakje staat welke je moet hebben) een minuut of 25 op hoog vuur te koken in een mengsel van bouillon en witte wijn, waarbij je steeds een klein beetje vocht toevoegt en wacht totdat dat bijna verdampt is voordat je er weer nieuw vocht bij giet.

Bouillon was gauw gevonden (met vissmaak, van zo’n blokje). Wijn was echter niet voorhanden, en dat was jammer want zonder de, zogezegd, zure toets daarvan wordt risotto vaak een nogal zware hap. Meneer Rommelhok ging daarom in één van de twee keukenkastjes die hij rijk is op zoek naar iets dat als vervanger kon dienen maar uiteraard pas nadat hij de rijst in de pan had gegooid om in een beetje boter alvast wat voor te poffen (daardoor smelt de rijst beter samen met de saus) met als gevolg dat toen hij eindelijk een substituut voor witte wijn had gevonden de rijst inmiddels wat bruine vlekjes was begonnen te vertonen.

Bruin is echter geen zwart. Onverstoorbaar goot meneer Rommelhok daarom een flinke scheut van het door hem opgedoken substituut in de pan en maakte toen een enorme sprong naar achter toen dat substituut onmiddellijk enorm heftig begon te koken. Na slechts een paar seconden was bijna al het vocht eruit verdampt waarna er een dikke siroop overbleef die in een stevig tempo aan het karameliseren sloeg. Meneer Rommelhok, in het oplossen van door hemzelf veroorzaakte culinaire rampen inmiddels enigszins geoefend, pakte zonder verder te verblikken of te blozen de maatbeker met visbouillon en bluste met de inhoud daarvan de inmiddels snel vervaarlijk donker wordende massa.

Vervolgens proefde hij voorzichtig het resultaat van de zojuist in de kiem gesmoorde bijna-explosie. Dat viel bepaald niet tegen. Het substituut dat hij had gebruikt, te weten zoete Japanse rijstwijn (mirin), was tijdens de op het nippertje afgewende ramp namelijk uitelkaar gevallen in duizenden verschillende smaakstoffen en die duizenden smaakstoffen waren elk een volkomen eigen en zeer plezierig huwelijk aangegaan met de nogal ziltige (want afkomstig uit een blokje) visbouillon. Het resultaat was een risotto waarvoor een Italiaan waarschijnlijk zijn neus zou ophalen, maar die meneer Rommelhok, en later ook mevrouw Rommelhok, niet geheel onbekend met Oosterse keukens waarin op weinig subtiele wijze heftige zouten, zuren en zoeten gecombineerd worden tot voor westerse smaakpapillen onverdraaglijke smaakexplosies*, bepaald niet onprettig vond.

De op de hierboven beschreven wijze per ongeluk gecreëerde fusion-risotto diende meneer Rommelhok op met de zeekraal, de tomaten en de zeebaars en hoewel hij zich nogal schuldig voelde dat-ie het voor wat betreft culinaire trends dus kennelijk niet verder had weten te schoppen dan negentienhonderdnegenennegentig, moest-ie toegeven dat-ie eigenlijk in geen tijden zo ontzettend lekker gegeten had. Hij kan u dan ook van harte aanraden ook zelf eens iets anders dan witte Italiaanse landwijn in uw risotto te gieten.

* over de avonturen van mevrouw Rommelhok en één van de meest afschrikwekkende keukens die Azië rijk is een andere keer meer

Zo leerde hij uit een stukje van astrochemicus (nooit geweten dat dat een specialisatie was) Markus dat gebakken kip en rozenwater allebei het stofje jonon bevatten en dat je daarom een heel eetbaar gerecht inelkaar zou moeten kunnen zetten dat zowel kip als rozenblaadjes bevat.

Meneer Rommelhok besloot daarom wat kippenpoten te gaan bakken en ze vervolgens te serveren met een zoetig sausje waarin rozenwater was verwerkt. Dat sausje maakte hij grotendeels volgens een receptje dat hij had gevonden op internet:

Ingrediënten:

• 9 lomboks (grote rode pepers, fijngehakt)
• 125 ml. rijstazijn (toko)
• een centimeter of drie verse gember, geraspt
• 3 teentjes knoflook, fijngehakt
• 2 eetlepels verse koriander, fijngehakt
• 125 ml. rozenwater (toko)
• 1 theelepel zout

Bereiding:

1. Kwak alle ingrediënten bij elkaar in een sauspannetje en laat de boel inkoken tot een dikke siroop
2. Gooi er sap van een halve limoen en een eetlepel vissaus doorheen en draai het vuur uit

Ontegenzeglijk was dit een uitstekende Thaise chili-saus (het spul dat wij in Nederland “loempia-saus” noemen), veel en veel lekkerder dan dat laffe spul uit een flesje, maar als vehikel om rozengeur te combineren met gebakken kip bleek-ie helaas niet zo geschikt te zijn. Dat kwam omdat de knoflook, de gember en de pepers de rozengeur nogal, eh, overstemden. Wat een inspirerende nieuwe smaakervaring had moeten worden, bleek helaas uit niets meer te bestaan dan een bordje rijst met gebakken kip en chilisaus en daarom, als proeve van avantgardistisch moleculaire kookkunst, volstrekt en volslagen mislukt.

Maar meneer Rommelhok weet nu wel hoe-ie loempia-saus moet maken.

Helaas voor zijn fans heeft meneer Rommelhok in de twee maanden sinds hij de peper uit Sichuan ontdekte, weinig bijzonders in zijn keuken uitgespookt, en om nu te melden dat-ie gerookte kip met piepers en paarse worteltjes heeft gegeten of een biefstuk met wat brood, daar heeft hij toch wat moeite mee. Worüber man nichts zu sagen hat, davon muss man immers schweigen

Maar vooruit, u vraagt, hij draait. Een stukje op mangerie noopte hem dit weekeinde zich eens te wagen aan de beproefde methode om taai oud vlees eetbaar te krijgen, namelijk door het urenlang op laag vuur te laten sudderen in een pan met allemaal zure rommel: het zogenoemde stoofpotje. Mevrouw Mangerie noemde haar variant “Gentse stoverij”. Daarin worden de taaie pezen van anderhalve kilo stukjes van ouderdom gestorven koe en die van driehonderd gram eveneens op hoge leeftijd omgekomen varken (en tweehonderdvijftig gram varkensnier, maar dat bleek in heel Nijmegen niet te krijgen te zijn) eetbaar gemaakt door ze twee uur lang te laten stoven in de inhoud van twee flesjes bier afkomstig van de abdij van de trappisten in Westmalle. Voor de smaak ging er verder wat ontbijtkoek doorheen, wat appels, wat uien, een boterham besmeerd met mosterd en, uiteraard, een bouquet garni bestaande uit peterselie, laurierblad en wat takjes tijm.

Nu is meneer Rommelhok in principe niet vies van een Belgisch abdijbiertje op zijn tijd, en zeker niet van eentje uit Westmalle. Ook vlees en ontbijtkoek vindt hij op zich niet smerig. Nadat-ie het prutje twee uur had laten koken en vervolgens, zoals het recept voorschreef, een nacht had laten staan, was hij dan ook buitengewoon hoopvol gestemd over het resultaat.

Dat bleek echter behoorlijk tegen te vallen. Weliswaar had het bier de vleesstukken inderdaad na een nacht weken zo mals gemaakt dat ze bij de minste aanraking uitelkaar vielen, de bittere, zurige smaak ervan was ook alle andere smaken, zoals die van de ontbijtkoek, van de appel en van de mosterd, volledig gaan overheersen. In plaats van rijk en vol van smaak, zoals de meeste stoofpotjes, was deze Gentse stoverij dun en wrang.

Wat meneer Rommelhok verkeerd gedaan had? Enig onderzoek op internet (naderhand, ja) leert dat meneer Rommelhok per ongeluk de verkeerde biersoort had gebruikt. Het recept had in het midden gelaten welke van de twee soorten (donker of licht) Westmalle hij had moeten gebruiken en voor de zekerheid had hij daarom maar van elke soort één fles gekocht. Naar hij nu weet, is dat zeer verkeerd geweest. Om je stoofpotje in balans te krijgen, heb je namelijk echt de zware, volle en suikerrijke smaak van donker abdijbier nodig. De lichtere (en alcohol-rijkere) variant doet het prima ’s avonds in je glas, maar mag, zo heeft hij nu door schade en schande geleerd, onder geen voorwaarde in je eten terechtkomen.