Matthijs C. de Jonge

- Jeffrey is een lul.

- Ja, Jeffrey is een lul. En hij steelt.

- Welnee. Hij is misschien een enorme eikel, maar ik geloof toch niet dat-ie steelt.

- Jawel. Jeffrey is een eikel en een ontzettende lul en hij blowt dus je kan er donder op zeggen dat-ie steelt.

- Je had wat moeten schrijven.

- Ja, dat zeiden ze bij Nijmegen Centraal ook al.

- Waarom heb je dat niet gedaan, dan?

- Tja, druk he?

- Mietje.

- Maar vanwaar de titel dan? “Maar hij suckt niet”?

- O, dat – dat gaat over de nieuwe Nine Inch Nails.

- Nine Inch Nails? Luister jij daar nog naar?

- Soms wel, ja. En hij heeft dus binnenkort weer een nieuwe CD uit. “With Teeth” gaat-ie heten.

- Brrr.

- Ja, dat dacht ik eerst ook want die vorige was werkelijk verschrikkelijk maar deze valt dus reuze mee.

- Hij suckt niet?

- Nee, hij suckt niet.

- Nou, veel plezier dan maar met druk zijn en een Nine Inch Nails die niet suckt, he?

Naast de helderrode Fiat van conciërge Benny schuiven de auto’s van de leraren één voor één aan. De eerste is de donkerblauwe Opel van Klammerink, de leraar Engels. Dan volgt de grijze Suzuki van Minderweg (Duits) en onmiddellijk daarna de bruine Toyota van Sufterhuizen, de leraar wiskunde.

Later verschijnen de donkergroene Skoda van Onderdorp (Nederlands), de zwarte Volvo van Luttelborst (sectordirecteur) en de olijfgroene Peugeot van Langebollen (geschiedenis). Daarop ligt een dikke laag stof waarin een leerling gisteren heeft geschreven: “Ik ben vies”.

Langebollen had daar nogal om gelachen, vandaar dat-ie ‘t had laten staan. Ook Onderdorp en Sufterhuizen hadden ‘t erg grappig gevonden.

Dat blijkt. Als Langebollen de lerarenkamer binnenloopt om koffie te halen, vragen ze ‘m onmiddellijk of-ie z’n auto al heeft gewassen.

- Welnee, bromt Langebollen.

Hij heeft wel wat beters te doen. Hij bladert door een boek met foto’s van de eerste wereldoorlog en slurpt zijn kopje koffie leeg.

Tegen beter weten in had Peter besloten het meisje met de soepjurk aan te spreken.

“Tegen beter weten in”, want ze keek gemeen chagrijnig terwijl ze langs de zijkant van de dansvloer sjekkies stond te roken. Maar ze was ook best wel mooi, nu ja, ze had wel een lief gezichtje zo onder die zwarte vlechtjes en onder die donkerrode lippenstift waardoor ze er een beetje uitzag als een spook, maar ze stond vooral alleen dus je kon er gemakkelijk een praatje mee maken.

- Vind je ‘t hier niet leuk, zou hij vragen, of misschien wel gewoon: “is er iets” en omdat ze ‘t hier zo te zien inderdaad niet leuk vond en er dus in ieder geval iets aan de hand was, zouden ze vanzelf iets hebben om over te praten en dan werd het vanzelf vast heel erg gezellig.

Peter koos voor “vind je ‘t hier niet leuk.”

Het meisje deed of ze ‘m niet hoorde. Maar misschien kon ze ‘m echt niet horen dus probeerde Peter het nog een keer.

- Vind je ‘t hier niet gezellig?

Het meisje reageerde opnieuw niet op Peter, hoewel hij vlak naast haar stond. Ze wendde zelfs haar hoofd van ‘m af. Maar dat kwam misschien gewoon omdat ze ‘m helemaal niet eens had opgemerkt, wat met die harde muziek en met die rookmachine en met die stroboscoop helemaal niet eens onmogelijk was.

- Ik vroeg of je het niet gezellig vond! schreeuwde hij daarom.

Het meisje draaide zich om.

- Ik hoorde je wel, krijste ze.

Peter wist even niet wat hij moest zeggen.

- Laat me met rust, gilde het meisje in zijn oor en liep van hem weg.

Peter schrok. Zenuwachtig begon hij aan de kraag van zijn bloesje te plukken. Maar niet lang. Hij zag dat het meisje in de massa dreigde te verdwijnen en haalde diep adem. Toen ging hij erachteraan.

“Die muziek is goed voor je gemoedsrust”, merkte Vidajo op in het reactieformulier onder mijn opsomming van bands die gelden als voorvechters van agressieve, opgefokte kolereherrie.

Misschien bedoelde ze ‘t sarcastisch.

Zelf vind ik eigenlijk dat ze, al dan niet met opzet, de spijker op z’n kop sloeg. Als er iets goed is voor je gemoedsrust, is het wel jezelf af en toe compleet af te sluiten van de buitenwereld en jezelf compleet afsluiten van de wereld, kan ik u verzekeren, is een stuk gemakkelijker met een krijsende Amerikaanse tiener en een drilboor in je oor.

Dat die krijsende Amerikaanse tiener in zijn teksten geobsedeerd is door leed, ziekte en geweld, daarvan hoef je je natuurlijk niets aan te trekken. Je bent immers geen zestien meer.

(o ja: er is vandaag ook nog iets te lezen op NijmegenCentraal. Het gaat over afval deze keer )