Matthijs de Jonge

Het valt mee

matthijs — Sat, 12 Jun 2010 21:46:00 +0000

Het valt mee. Weliswaar hebben de bruinhemden van de PVV anderhalf miljoen stemmen gekregen en is de grootste partij in de tweede kamer de nogal conservatieve Volkspartij voor Vrijheid en Democratie geworden, de schade had erger kunnen zijn. De uitslag maakt immers een werkelijk conservatief kabinet, van VVD, CDA en PVV, onmogelijk (al was het maar omdat die steunt op een meerderheid van slechts één zetel, en wel eentje die toebehoort aan de dissidente PVV-er Hero Brinkman). Ook een laf liberaal kabinet van partijen die elkaar alleen maar kunnen vinden als het erom gaat de invloed van de overheid verder te beperken zonder zich verder druk te maken om de gevolgen die hun besluiten gaan hebben op de langere termijn (Paars) is uitgesloten. De enige mogelijkheid is een kabinet van nationale eenheid bestaande uit vrije markt-denkers (de linkervleugel van de VVD en D’66), weinig bevlogen maar tamelijk integere vertegenwoordigers van het maatschappelijke middenveld (de PvdA) en trendgevoelige kosmopolieten (GroenLinks). Dat had een stuk erger gekund.

Al met al ben ik dan ook, ondanks het feit dat anderhalf miljoen van mijn landgenoten zich hebben laten verleiden hun stem te geven aan een door voortdurende media-aandacht waanzinnig geworden vreemdelingenhater, over de uitslag van de tweede-kamerverkiezingen van 2010 gematigd tevreden gestemd.

Al sluit ik niet uit dat ook in 1933 er weldenkende Duitsers waren die zich op dezelfde manier een groot glas rijnwijn inschonken om te vieren dat de NSDAP slechts dertig procent van de stemmen had weten te behalen.

Waarom het paleo-dieet niet het zoveelste onnozele modedieet is

matthijs — Fri, 30 Apr 2010 12:02:00 +0000

Wie zo af en toe iets leest over voedsel heeft misschien opgemerkt dat het zogenoemde “paleo-dieet”, waarbij je probeert het voedingspatroon van jagers en verzamelaars uit het Paleolithicum te simuleren, nu nogal in de mode is. Er verschijnen artikelen over in damesbladen, internet-fora over voedsel worden bestookt door fanatieke aanhangers en in de Telegraaf propageert een heuse dokter een afvalmethode die misschien niet zo heet maar er toch enorm veel van wegheeft.

Om over alle weblogs waarop dolgelukkige aanhangers minutieus bijhouden hoeveel ze erdoor zijn afgevallen nog maar te zwijgen.

Het is dan ook te begrijpen dat nuchtere geesten de verleiding niet kunnen weerstaan het dieet weg te zetten als de zoveelste modegril en zijn aanhangers als nare, vervelende sektariërs die geen gelegenheid onbenut laten hun evangelie op luide toon te verkondigen.

En, eerlijk is eerlijk, daar maken die aanhangers het wel een beetje naar. Te pas en te onpas roepen die namelijk dat de gevestigde voedingswetenschap het bij het verkeerde eind heeft, dat de gehele menselijke geschiedenis van de afgelopen tienduizend jaar feitelijk één grote vergissing is geweest en dat de mensheid zichzelf geen betere dienst kan bewijzen dan zijn steden en landbouwgronden te verlaten om weer op bessen en groot wild te gaan jagen op de laagvlakten van Zuidelijk Afrika.

Dat ze vervolgens ook nog eens allemaal rare dingen doen, zoals ontbijten met enorme lappen vlees, blootsvoets hardlopen over de met glasscherven en spijkers bezaaide trottoirs van de binnenstad en maandelijks een paar liter bloed doneren om het effect te simuleren van een ongelukkige aanvaring met de slagtanden van een boos geworden sabeltandtijger maakt het er niet beter op.

Het is dan ook niet meer dan begrijpelijk dat het dieet een beetje in een kwade reuk is komen te staan.

Toch is het in de grond van de zaak helemaal zo gek nog niet. Feitelijk houdt het namelijk niet meer in dan dat je industrieel geproduceerd voedsel, zoals kant-en-klare hamburgers, diepvriespizza’s en frisdrank in de ban doet en in plaats daarvan dingen eet die ook door natuurvolkeren herkend worden als voedsel, zoals vlees, fruit en verse groente. De reden hiervoor is dat aanhangers van het paleo-dieet terecht constateren dat jagers en verzamelaars bijna zonder uitzondering gezonder zijn dan wij (mits ze niet in hun vroege jeugd ten prooi vallen aan ziektes, roofdieren of andere jagers en verzamelaars) en vervolgens het vermoeden uitspreken dat dat komt omdat ze zich in tegenstelling tot moderne Westerlingen niet te buiten gaan aan kant-en-klare hamburgers, diepvriespizza’s en frisdrank.

Een andere reden waarom jagers en verzamelaars gezonder zijn dan wij is dat ze meer bewegen. De hoeveelheid beweging die ze krijgen, moet nu ook weer niet overdreven worden (ook een holbewoner zit het liefste de hele dag op zijn luie gat) maar het valt niet te ontkennen dat jagers en verzamelaars ook op hoge leeftijd nog in staat zijn zware voorwerpen te versjouwen, in bomen te klimmen en een flink stuk hard te lopen, iets dat voor moderne stadsbewoners ouder dan, pak hem beet, een jaar of twintig, een enorme opgave is. Aanhangers van het paleo-dieet raden dan ook aan om een paar keer in de week aan krachttraining te doen, regelmatig een flink stuk te wandelen en om zo af en toe een stevig sprintje te trekken om het effect te simuleren van een jager die voor zijn leven moet rennen omdat-ie achterna gezeten wordt door een woedende oeros.

Ten slotte constateren aanhangers van het paleo-dieet, ook niet geheel ten onrechte, dat wat sinds de uitvinding van de landbouw ons basisvoedsel is geworden, te weten graan en peulvruchten, lang zo gezond niet is als wij denken. Niet alleen zitten daar nauwelijks vitaminen en mineralen in maar ze bevatten ook nog eens allemaal min of meer giftige stoffen die ervoor zorgen dat je ze lang kunt bewaren maar die voor ons spijsverteringssysteem op zijn minst niet erg gezond zijn. In de meeste varianten van het paleo-dieet eet je daarom geen brood, pasta of rijst maar haal je je calorieën uitsluitend uit groente, vlees, en, vooral, verzadigd vet zoals reuzel of boter.

Zo bezien is het paleo-dieet eigenlijk niets meer dan een doodgewoon gezond leefpatroon en valt het heel goed te begrijpen dat mensen die het volgen ervan afvallen en zich er beter door gaan voelen.

En dat er aanhangers van zijn die de voedingsmiddelenindustrie beschouwen als één grote samenzwering die gericht is op het vernietigen van onze gezondheid, ach, dat kun je maar het beste negeren. Idioten heb je immers overal.

Bohumil Hrabal is Marjolein Bastin zonder plaatjes

matthijs — Sun, 28 Mar 2010 19:17:00 +0000

In de ramsj liggen nu nogal wat boeken van de Tsjechische schrijven Bohumil Hrabal, twee jaar geleden per ongeluk uitgegeven toen er ten onrechte gedacht werd dat vanwege z’n tiende sterfjaar (hij donderde, al dan niet opzettelijk, uit het raam van een bejaardenflat in Praag) de belangstelling voor zijn werk zou toenemen.

Onbetwist hoogtepunt uit dat voor afbraakprijzen verkochte oeuvre is de novelle “Gekortwiekt”, over een vrouwelijke losbol die in een brouwerij in een Moravisch dorp allerlei avonturen beleeft (de scène waarin ze tijdens de varkensslacht de slager over de binnenplaats achternazit om z’n gezicht met bloed in te smeren is meesterlijk).

Iets minder geslaagd is de bundel “Praagse Ironie” waar ik mij sinds deze week doorheen worstel.

In zijn nadagen produceerde Hrabal (op zijn minst is hij de schrijver met de indrukwekkendste naam uit de literatuurgeschiedenis) stukken tekst die op zijn vriendelijkst gezegd niet veel meer zijn dan op schrift gesteld dronkemansgezwets (Hrabal zoop als een tempelier. Voordat hij in een bejaardenhuis werd opgesloten, was het een gekende Praagse toeristische attractie om zijn stamkroeg te bezoeken en hem daar, wankelend van de alcohol, met dubbele tong zijn teksten te zien voordragen).

Één van die stukken is het in “Praagse Ironie” opgenomen verhaal “Autootje”, over zijn dwangmatige liefde voor katten.

Daarin beschrijft hij hoe hij zijn huisje in Praag en ook het buitenhuis waar hij zijn vrije tijd doorbracht, volstouwt met katten. Tot wanhoop van zijn vrouw neemt hij elke zwerfpoes die bij hem komt aanzetten liefdevol op, geeft ‘m te eten en laat ‘m op zijn bed slapen. Buitengewoon aandoenlijk beschrijft hij hoe elk van die beestjes een plaats verovert in zijn huishouden en hem met een welhaast transcendente liefde overstelpt. Dat hij zich af en toe gedwongen ziet een nestje jonge katjes af te maken (door het in een bruine juten zak te stoppen en die met grof geweld tegen een berk of den kapot te slaan) waardoor hij uiteindelijk tot gekmakens toe door schuldgevoel wordt verteerd, maakt het verhaal niet minder een overdonderend overzicht van alle redenen waarom mensen zich ueberhaupt aangetrokken voelen tot katers en poezen.

Grote literatuur verandert je kijk op de wereld om je heen. Dat ikzelf sinds de lezing van het verhaal “Autootje” niet helemaal op dezelfde manier naar onze eigen poezen Flip en Poekie kijk als daarvoor, doet vermoeden dat Bohumil Hrabal er ondanks zijn bovenmatige drankgebruik in ieder geval een enkele keer in zijn leven in is geslagen daarbij in de buurt te komen.

Idlis

matthijs — Sun, 28 Mar 2010 17:59:00 +0000

So I tried to make something called “Idlis” today using this recipe:

http://wholehealthsource.blogspot.com/2008/11/real-food-ix-idlis.html

Dutifully I soaked rice and lentils (green ones. no urad dal to be found) for six hours, then ground them up in a food processor, mixed ‘em up and left the result to ferment for roughly 40 hours.

Not having an idlis steamer at my disposal I then scooped the sour smelling batter into a muffin tin and baked the muffins for 45 minutes at 180 degrees centigrade.

The result were twelve gray, dense and fairly sour tasting muffins that were edible only if you were really, really hungry.

What went wrong? Wel, for starters I used parboiled rice instead of completely uncooked rice. That might have made a difference. Then I may not have left the batter to ferment long enough. Stephan does, after all, say “Fermentation time will depend on the ambient temperature” and ambient temperature (at roughly 10 degrees centigrade) may have been rather too low to get away with a mere 40 hours of fermentation (in my defense the batter had by that time lost its beany smell not to mentioned gained an unmistakable sour dough odor, so I thought it would turn out alright). Finally I think baking them instead of steaming them may just have been taking too much of a liberty: whereas steaming might have left the “idlis” soft and light, baking them in an oven caused the muffins to dry out and compact, yielding something that was almost to dense to eat comfortably.

Try again, I guess.

Roergebakken worteltjestaart

matthijs — Sat, 19 Sep 2009 09:54:31 +0000

Na het avontuur met de wrange Laotiaanse maaltijdsalade had meneer Rommelhok wat goed te maken. Spuugzat was zijn echtgenote zijn dwangmatige zoektocht naar voortdurend nieuwe culinaire ervaringen en wilde hij haar ervan overtuigen dat de door hem zo geliefde keukens van het zuiden en het zuid-oosten van Azië toch echt heel wat eetbaars voort kunnen brengen, dan moesten er drastische maatregelen genomen worden.

Bij wijze van grof geschut besloot hij daarom een bord roergebakken worteltjestaart in stelling te brengen.

Roergebakken worteltjestaart, oftewel “stir fried carrot cake”, is een gerecht afkomstig uit de culinaire smeltkroes Singapore dat alle goede eigenschappen van melkchocolade, roomijs en hamburgers met friet in zich verenigt en daarom door kenners als ’s werelds beste troostvoedsel wordt beschouwd. Het bestaat uit stukken gummi-achtige koek gemaakt van rijstmeel en daikon (de taart) die worden geroerbakt in een sausje van ei, chilisaus en vissaus. Zijn naam dankt het aan een vertaalfout die het Chinese woord voor “daikon” omzette naar het engelse “carrot” (wortel).

200 gram rijstmeel
200 ml. water
200 gram geraspte daikon (vervang door rammenas of, als dat ook niet lukt, door 100g geraspte winterpeen en 100g geraspte radijs)
3 eieren
1 eetlepel fijngehakte knoflook
1 eetlepel chilisaus (”loempiasaus”)
3 eetlepels vissaus
eventueel een bosje lenteui, fijngesneden

Meng het water met het meel en de geraspte daikon (of rammenas of radijs en winterpeen) en giet het in een magnetronbestendige schaal tot een diepte van ongeveer een centimeter. Dek de schaal af met magnetronfolie en zet ‘m in de magnetron. Vijf minuten op de hoogste stand zou voldoende moeten zijn. Als het mengsel niet langer vloeibaar is maar eruitziet als een soort wit rubber, is het klaar.

(In Singapore bereidt men de taart overigens niet in de magnetron maar in een stoompan. Een half uur stomen is dan het devies).

Laat de taart afkoelen en snijd hem in stukken van ongeveer drie centimeter bij drie centimeter.

Kluts ondertussen de drie eieren doorelkaar.

Laat olie heet worden in een wok en bak de stukken taart totdat ze een stevig korstje hebben. Schuif de stukken taart vervolgens aan de kant en gooi de knoflook, de chilisaus, de vissaus en de geklutste eieren in de wok en probeer de stukken taart met het mengsel te bedekken. Dat is meneer Rommelhok nog nooit gelukt.

Als al het ei gestold is, schep je de boel op een bord. Wie zich schuldig voelt over de consumptie van zoveel zetmeel en vet, gooit er schijnheilig wat stukjes lenteui bij.

Dien op en constateer dat de echtgenote, na er met een vies gezicht in te hebben geprikt om te kijken of het echt geen kwaad kan wat haar nu weer wordt voorgezet, je meteen bij de eerste hap beloont met de stralende glimlach die laat weten dat het dreigende einde van je huwelijk wederom is afgewend.